कविता : समय

सेतोमसी
बैशाख १९, २०८३ शनिवार

अ +
अ
अ -

म समय हुँ …
मैले कुरुक्षेत्रको मैदानमा इतिहास पल्टेको देखेको छु,
नीति र पराक्रमले अधर्मलाई ढालेको देखेको छु ।

आज नेपालको यो नयाँ मोडमा
यसअघि कहिल्यै नलेखिएको
एउटा गौरवशाली इतिहास कोरिन लागेको देख्दैछु ।

म समय हुँ ...
अनि तपाईँ नि !

महाभारतका कृष्ण र अर्जुन झैं
रवि लामिछाने र बालेन्द्र शाह
एकै रथमा उभिएका छन्-
एकले दिशा देखाइरहेका छन्,
अर्काले लक्ष्य भेदिरहेका छन् ।

म देख्दैछु-
शत्रुहरू अत्तालिएका छन्, मुर्मुरिएका छन्,
रथ रोक्ने षड्यन्त्र बुन्दैछन् ।

तर रथ रोकिन्न -
के जेनजीको रगतले लेखिएको इतिहास
त्यसै रोकिन्छ ?
अहँ ! असम्भव !

तिमी षड्यन्त्रका पर्खाल ठड्याउँदै गर, के फरक पर्छ ?
रवि र बालेनको ताकत भत्काउँदै अघि बढ्छ ।

रोक्न सक्दैनौ रवि लामिछानेलाई,
छेक्न सक्दैनौ बालेन्द्र शाहलाई ।

रविले भनेकै थिए:
“म अभिमन्यु होइन,
चक्रव्यूहभित्र पस्न मात्र होइन,
त्यसलाई तोडेर बाहिर निस्कन पनि जान्दछु ।”
..........................................................
अर्जुनले कहिल्यै कृष्णको नियतमा शंका गरेनन्,
कृष्णले कहिल्यै अर्जुनको लक्ष्य भंग गरेनन् ।

तिमीले शंका गरेर के हुन्छ?
जति शंका बढ्छ, उति भ्रष्टहरूको लंका जल्छ ।

महाभारतझैं,
परिणामको संकेत स्पष्ट छ-
को, कहाँ, कहिले ढल्छ यो पनि भन्नुपर्छ ?

"कृष्णले" अस्त्र नउठाउने निर्णय गर्नु,
"अर्जुनले" कृष्णलाई मात्र रोज्नु:
विश्वासको प्रमाण थियो ।

आज पनि:
नीति र पराक्रम
एकै दिशामा छन् ।

कर्मको मैदानमा
दुवै बराबर छन्
कृष्णझैं रणनीति,
अर्जुनझैं प्रहार ।

शत्रु को? मित्र को?
सबै प्रष्ट छ ।
कसले देश लुट्यो,
कसले सिस्टम लुट्यो थाहै छ !

अनि…
अब पनि देश बन्दैन त?

समय भन्छ—
अब कुनै बहाना चल्दैन ।

(रचनाकार : प्रदिप न्यौपाने )