कविता

कविता : भरोसाको मियो

रामचन्द्र तिम्सिना
बैशाख २९, २०७८ बुधवार

अ +
अ
अ -

कविता : भरोसाको मियो

धुवाँ र धुलोले वायुमण्डल ढाकिएको छ
आगोका लप्काले वनजंगल रापिएको छ
सुर्यले ज्योति छर्न नपाएको तीन दिन भयो
चराचुरुङ्गीले बासस्थान गुमाएको महिनौं भयो।

महोदय,
अरुले देखे भन्दा पर
कसैले महशुस नगरेको
मेरो मनको सानो शहर अन्धकार छ
बगालसंग छुट्टिएको बर्षौं भयो
तातो र चिसोको अनुभुति बिना नै
बचेराले चारा निले जसरी
निल्दैछु पिडाहरुलाई
भतभती पोलेर
भित्र भित्रै जल्दैछ मुटु
दिनहुुँ फुट्छन आँशुका फोहोराहरु
छुट्छन आँखाबाट
निल्छु घुटुघुटु
अनि
ङिच्च हाँसेर देखाईदिन्छु दुनियाँलाई खुशीहरु ।

पसिना बेचेर धान किने
रगत बेचेर शान किने
आँसु बेचेर मान किने
मिहेनत बेचेर सम्मान किने ।
महोदय
स्वार्थी संसारमा टिकेन
कौडिको भाउमा
मेरो इज्जतहरु बिकेन ।

थाहा छ महोदय ?
बर्षौ भयो मैले मुस्कुराउन छाडेको
महिनौं भयो मैले बोल्न छाडेको
कस्का लागि के बोल्नु ?
अभावले कंगाल भएपछि
सड्दैछन मेरा बिचारहरु
गल्दैछन मेरा भावनाहरु
ढल्दैछन मेरा रहरहरु
निभ्दैछन मेरा सपनाहरू ।

एकचिम्टी खुशी
एकपसर हाँसो
एक फ्वाँक बोली र
एक झिल्को आगो
कसैले पैंचो दिनुस है मलाई ।
महोदय
सल्काउनु छ आशाको दियो
डढाउनु छ निराशा
अनि
ठड्याउनु छ भरोसाको मियो ।

✍️ रामचन्द्र तिम्सिना (आवाज)