कविता: ऊ हाम्रो पहुँच भन्दा निक्कै टाढा छ
देशैभरि निरन्तर पानी यसरी परिरहेको छ,
मानौं कि उसलाई रोकिने कत्ति नि मन छैन
किन सुरु भयो बाढी, पहिरो र भु-क्षय !जबकि कोरोनाले दिएको घाउ निको हुन पाएको छैन ।
भिजेका यि हाम्रा आँखा ओभाना भइसकेका छैनन् ।
कोरोना रोगीको शरिर पूर्ण रुपमा स्वस्थ भएको छैन !
यस्तो अवस्थामा आखिर किन रोएको छ?यो आकाश
परेको शोक मनाउन या त अझै धेरै पिडा थपिदिनलाई ?
म बुझ्दिन, यो भिषण वर्षाले के इरादा लिएर आउँदै छ ?
तर यति महशुस गर्न सक्छु कि यसले ठिक गरेको छैन ।
कयौं पशुपन्क्षी, मान्छेसंगै हाम्रा संरचना डुबानमा पारेका छन् ।
हिजो कोरोना महामारी बढेका कारण हिड्न गाह्रो भयो !
आज घरभित्र पानी पसेका कारण बस्न गाह्रो भएको छ ।
दैनिकी चलाउन गाह्रो त पहिले नै छदै थियो हामीलाई ।
सुरक्षित नभएका कारण अब ज्यान जोगाउन गाह्रो हुदैछ !
सरकार कानमा तेल हालेर बसेको छ
या कपास कोंचेर
निन्द्राको ट्याब्लेट खाएर मस्त सुतेको छ
या त लागुपदार्थ सेवन गरेर लठ्ठिएको छ?जनतालाई थाहा छैन ।
किनकी ऊ हाम्रो पहुँच भन्दा निक्कै टाढा छ ।
- अमृता भन्डारी (सानी), बुटवल
Copyright © All right reserved to setomasi.com
Site By: SobizTrend Technology