कविता

धानको देशको देश

दुर्गालाल तिवारी
श्रावण ३१, २०८२ शनिवार

अ +
अ
अ -

कृषि प्रधान देश भनि दर्ज गर्ने गर्वले
धानको बिउ चाहिँ दिन नपर्ने सर्कारले ।।
मलको मोल चढी झन् मर्का पाई किसान
मुकदर्शक भए निस्काम सबै मन्त्रीमान् ॥

घाममा पसिना बगाई लगाए बाली नाली
पाक्यो बाली सस्तो मूल्य सरकार जाली ।।
बिचौलियाले त लुटी सबै लाभ लियो
किसान आँसुमा डुबेर पिरमा पिरलियो ।।

विषादी पाउन समयमै सक्दैन किसान
किरा रोगले बालीको गर्छ सबै नोक्सान ।।
सिंचाइ नपाई सुख्खा भयो मुटु धरती
मौन सरकार बस्यो रित्तो वचन भरती ॥

काम गर्ने बलिया युबा परदेश पसे
खेतबारी झन् बाँझो छ‍ोड्दै बस्तीहरु खसे ।।
छोरो बिदेश बुहारीले पनि गरिनन् खेती
बाँझो बारी हेरी पोल्यो मुटु बाबाको भतभती ॥

ऋणको बोझले बैक आयो घरको ढोकामा
भयो घरबास जफत गयो खेत समेत लोकामा ।।
खेत गयो घर गयो न रह्यो चुल्हो, बाँकी
घरबास सबै उठ्यो उठिबासमा पर्यो साथी ॥

भण्डार रित्तो भयो, भात बिदेशी आयो
धानको माया गयो, धूलो मात्र साँचियो ।।
सधै किसानको अपमान यै ढंग चल्यो
भोकै जनता बसी नेताहरु चम्कियो ॥

कृषिलाई कदर गर, मुटुमा माया राख
किसानको आँसु सुकाउन अवश्य जाग ।।
नत्र नाम मात्र रहनेछ यो धानको देश
रित्तो भण्डार, भोकको हाहाकार देख ॥