ए लक्ष्मीदेवी, तिमीलाई श्राप लाग्ला,
निर्दोषका आँसु देख्दा पनि मन नपग्लने ।
दिनरात पसिना बगाउनेको झुपडीमा नजाने,
ठग र भ्रष्टाचारीका महलमा मात्र रमाउने ।।

जसले घामसँगै उठेर खेतबारी खन्छ,
जसले माटोसँग खेलेर सुन फलाउँछ ।
जसले भारी बोकेर सडक र महल बनाउँछ,
जसको पसिनाले यो संसार चलाउँछ ।।

उसैको आँगनमा तिम्रो पाइला किन पर्दैन ?
उसैको भाग्यमा सुखको घाम किन चढ्दैन ?
ए लक्ष्मी, कस्तो तिम्रो न्याय, कस्तो तिम्रो विधान ?
इमानदारको अपमान, बेइमानको सम्मान ।।

श्रम गर्नेको चुलोमा आगो बल्न धौधौ हुन्छ,
दलाली गर्नेको दरबारमा भोजभतेर चल्छ ।
सत्य बोल्नेको आवाज दबाइन्छ यहाँ,
झुटको व्यापार गर्नेको जयजयकार हुन्छ जहाँ ।।

कसैले पसिना बेचेर दुई छाक जुटाउँछ,
कसैले अरूको श्रम लुटेर महल सजाउँछ ।
कोही इमान बेच्दैन, भोकै रात बिताउँछ,
कोही इमान बेचेरै करोडौँ कमाउँछ ।।

कोही ऋणको भारीले जीवनभरि थिचिन्छ,
कोही भ्रष्टाचारको धनले सिंहासनमा बस्छ ।
एकपटक तिम्रो सुनको महल छोडेर आऊ,
ती श्रमजीवीको पसिनाको मूल्य बुझ्न आऊ ।।

किसानको खेतमा सुनका बाला फलाऊ,
मजदुरको झुपडीमा खुसीको दीप जलाऊ ।
इमानको बाटो हिँड्नेको हात समाऊ,
गरिबका ओठमा मुस्कान फुलाऊ ।।

याद राख, सामन्त ! धनले मात्रै मान्छे ठूलो हुँदैन,
सुनको सिंहासनमा बस्दैमा कोही महान् बन्दैन ।
अरूका आँसु पिएर कमाएको सम्पत्ति,
कहिल्यै बन्न सक्दैन सुख र समृद्धिको शक्ति ।।

पापको कमाइले महल त ठडिएला,
तर एक दिन सत्यको आँधीले सबै भत्किएला ।
ए लक्ष्मी, तिमीले पनि अब भ्रष्टको साथ छोड,
दलाल र बेइमानका दरबारसँगको नाता तोड ।।

श्रमको सम्मान गर, पसिनाको मूल्य देऊ,
इमानदारको आँगनमा पनि समृद्धिको फूल देऊ ।
नत्र, ए लक्ष्मी, इतिहासले प्रश्न गर्नेछ,
तिम्रो न्यायमाथि युगौँसम्म बहस चल्नेछ ।।

धनको होइन, इमानको पूजा हुने दिन आओस्,
श्रमजीवीको झुपडीमा पनि लक्ष्मीको बास होस् ।
लक्ष्मी, तिमी धनकी देवी हौली, न्यायकी पनि बन,
बेइमानीको महलमा मात्र होइन,
श्रम र इमानको झुपडीमा पनि पाहुना बन ।।