शिक्षक ब​म ब​हादुर लाइ एक दिन स्कूल जाने बेलामा मासु खाने मुड चलेछ। अनि एक किलाे खसीकाे मासु किनेर घर छाेड्दै श्रीमतीलाइ भनेछ - "हेर, हामी दुइ जनालाइ एक किलाे मासु ल्याएकाे छु। आधाकाे भुटुवा र आधाकाे रसवाला गरी पकाउनु, भरे म आएपछि सँगै बसेर खाउँला।" श्रिम​ति प​नि धेरै प​छि मासु खाने भ​एकोमा खुशि हुदै अनि "ह​स" भ​न्दै म​र म​स​लाको जोहो ग​र्न​ लागिन्। 

उ स्कूल हिँड्याे। कक्षामा पढाउँदा पनि पटक-पटक मासु नै सम्झेर थुक निल्ने गर्थ्याे। राम्ररी पढाउन पनि जाँगर चलेन। ध्यान जती फर्कँदा चिउरा किनेर लैजाने र मारि चिरिम-चिरिम पारेर​ मज्जाले साझ​ मासु चिउरा अनि राती मासुभात खाएर सुत्नेमा थियाे।

उता श्रीमतीले मासु पकाउन थालीन। भुट्दै चाख्दै गर्न थालिन। भुटुवा निकालेर बाँकीमा रस राखिन। यत्राे धेरै मासु छ भन्दै दुवै थरी एक एक डाडु खाइन् । अनि आग​न् बढारिन। आग​न् बढार्दा पनि मासु कै स्वाद जिब्राे भरी आइरह्याे। बढारी सकेर फेरि कलिकति मासु झिकेर खाइन। बाख्रालाइ पानी दिइन। पानी दिइ सकेर फेरि अलिकति खाइन् । भकाराे साेहाेरिन, फेरि खाइन् । यसरी हरेक काम सक्ने वित्तिकै अलिकति मासु झिकेर चाख्दै र​हिन्, किनकी मासु अत्यन्तै मिठाे भएकाेले उनकाे जिब्राेले बारम्बार सम्झिरहन्थ्याे। यसरी खाँदा खाँदा मासु सकियाे।

४ बजे स्कूल सकियाे। शिक्षक ब​म ब​हादुर मुख​ मिठ्याउदै हतार हतार घर आयो । कपडा फेरेर हातमुख धोइवरी भान्सामा गयाे। श्रीमति पनि ड​राइ-ड​राइ भान्सामा गाइन्। किन​ कि उनी ब​म ब​हादुरको रिसबाट​ प​क्कै अप​रिचित थिइन​न्।  ब​म ब​हादुर पिर्कामा बसेर चिउरा दिँदै ल अब मासु चिउरा खाउँ भन्न थाल्याे।

के भ​न्ने के, बुढि इन्तु न​ चिन्तु भ​एको बेला एउटा बिरालाेकाे छानाे छाउराे म्याउँ गर्दै भान्साबाट फुत्त बाहिर गयाे। श्रीमती रून थालिन। 'के भयाे' भनेर ब​म ब​हादुरले साेध्दा म बाहिरकाे काम गर्न निस्कँदा यही बिरालाेले सबै मासु चाटचुट पारेर सकेछ भनेर रूँदै जवाफ दिइन् । ब​म ब​हादुर अत्यन्तै रिसायाे। लखेटेर बिरालाेकाे त्याे छाउराे समात्याे। गाउँ डुलेरै भएपनि तराजु खाेजेर ल्यायाे र श्रीमती कै अगाडि बिरालाे जाेख्याे। बिरालाेकाे ताैल एक किलाे मात्रै भयाे।

ब​म ब​हादुरले श्रीमतीलाइ साेध्याे - "एक किलाे मासु खाएकाे बिरालाेकाे ताैल कसरी एक किलाे भयाे? यदी, यै बिरालाे हाे भने एक किलाे मासु खोइ ? कि मासु देखा, कि बिरालाे देखा..." भन्दै श्रिमतिलाई  तोरिको फुल देख्ने गरि दुइ लबटा हान्यो।

झापा बिद्रोह​, २०३६ सालकाे आन्दोल​न् , ०४१ सालकाे सत्याग्रह, २०४६ सालकाे  आन्दोल​न् , १० वर्षे सशस्त्र क्रान्ति, ति १७,००० निमुखा ज​न​ता अनि कयौका काख्, ह​जारौका सिउदो, लाखौ बेघ​र​बार्, अपाङ्ग, घाइते जनता र बिर​क्तिएको हाम्रो म​न्, ०६२०/६३ काे जनआन्दोल​न् , मधेश आन्दोल​न् आदिले यस्तै पहिलाकाे भन्दा पनि भ्रष्ट थीतिकाे व्यवस्था र अभ्यास जनताले व्याेहाेर्नु पर्ने भए, हामी जनताले पार्टी भन्दा माथि उठेर आ-आफ्ना दल र गुटका नेता हरूलाइ साेध्ने बेला भएन? हो ह​जुर्, अब किन​ न​सोध्ने हामिले ग​रेको त्याग्, ब​लिदानि अनि त्यो स​म​र्प​णको रिज​ल्ट​? कि त हाम्राे त्याग देखा, कि त उपलब्धि देखा भनेर..."

-निर्म​ल घिमिरे, जापान